Ik masseerde al voeten in het hospice voordat ik een cursus had gevolgd.

Degene die mij destijds inwerkte als zorgvrijwilliger zei een halfjaar geleden: 'Dat is toch helemaal niet moeilijk? Ik doe het wel voor, doe mij maar na. Het belangrijkste is dat je het met aandacht doet'. En zo was het. Sinds dat moment heb ik heel wat voeten van gasten gemasseerd voor het slapen gaan. Altijd een bijzonder en intiem moment, zo in de avond, het licht gedimd, geluiden zacht.

Toen recent de cursus werd aangeboden, kon ik het op de officiële manier leren. Die kans liet ik me natuurlijk niet ontglippen. We waren in totaal met acht dames, zowel vrijwilligers als verpleging. Christiane Voit en Rita Vervoort verzorgden de avond, twee oude rotten in het vak. Deze twee zijn goed op elkaar ingespeeld en zij gaven de instructies op een geheel eigen manier; wat ondeugend, maar vooral ook zorgvuldig. Zij zetten de toon die avond, de sfeer was licht - er werd veel gelachen - en geconcentreerd, want er moest wel gewerkt worden. Op tijd klaar zijn, dat gaat niet vanzelf.

Wij oefenden op elkaar. Ik leerde wat ik allemaal verkeerd deed, want van de verschillende grepen en kneepjes begreep ik nog niet zo veel. Ik leerde wat ik al goed deed, namelijk rust en aandacht. Alleen onze linkerhanden kwamen op die avond niet aan bod. De rest had aandacht gehad, we konden op vederlichte voeten weer huiswaarts. Op tijd.

Kassandra, zorgvrijwilliger

foto handmassage 1