Hij was maar een paar jaar ouder dan ik en al jaren ziek. Hij had een herseninfarct gehad en veel problemen met zijn hart. Nu had hij te horen gekregen dat zijn hart op was. Hij kon ieder moment ter plekke sterven of langzaam in coma raken. Zijn vrouw was ook op. Het was al jaren 'een zware tijd' voor haar. Ze was kilo's afgevallen. Ze kón niet meer.

 

Hij kon alles nog zelf en was ook op zichzelf. Als hij iets nodig had vroeg hij hulp aan zijn vrouw die vaak aanwezig was. We liepen ook niet zomaar bij hem binnen. Hij liep wel wat heen en weer door het hospice.

 

Hij had het druk. Hij regelde zijn begrafenis en probeerde zijn vier kinderen uit zijn eerste huwelijk te bereiken. Hij had hen jaren niet gezien. Ze zijn ook niet allemaal gekomen. Die dingen wisten we eigenlijk alleen maar door de verhalen van zijn vrouw, die regelmatig in de keuken haar hart kwam luchten. De vrijwilligers hadden steeds een luisterend oor voor haar. Ze kreeg ook wel eens een voetmassage of ze luisterden samen met haar naar haar lievelingsmuziek.

 

Hij was ook nog jarig. Hij wilde dat eerst niet vieren omdat hij het zo druk had. Mijn collega in de nachtdienst had af en toe wel contact met hem. "Vergeet je niet te leven?" vroeg ze. "Je bent zo druk met alles te regelen voor je sterven". Nadat hij daar een poosje over nagedacht had wilde hij graag dat zijn kinderen zouden komen en de dochter van zijn vrouw die als een kind voor hem was. Zijn kinderen kwamen niet. Hij stond de hele dag voor het raam te kijken of ze er toch niet aan kwamen.

 

De avond was voor hen samen. Zijn vrouw had een mooie lange rok aan met pantoffeltjes er onder. Dat stond zo lief. Ze hebben samen gegeten op zijn kamer. De tafel was daar feestelijk gedekt en alles was met aandacht en liefde voor hen klaargemaakt.

 

Hij werd steeds zwakker. Op een dag was er dan toch een keer een verpleegkundige die, zonder te vragen, hem hielp met douchen. Hij was opgelucht want hij kon het echt niet meer alleen. Sinds die dag mochten de verpleegkundigen dichterbij komen en later ook de vrijwilligers. We konden steeds meer overnemen van zijn vrouw zodat zij al haar energie kon gebruiken om samen met hem te zijn en afscheid te nemen.

 

Het werd ook nog Nieuwjaar. "Wens ons maar een gelukkige dag" zei ze. "Elke dag is er één".

 

Hij overleed heel rustig. Zij was alleen bij hem. Toen hij overleden was heeft ze nog een hele poos bij hem gezeten voordat ze ons riep. Ze heeft hem samen met haar dochter verzorgd. Hij had zelf aan haar gevraagd of ze dat wilde doen.